czerń słoneczna

śpiew iskier chowa się za horyzontem
od spotkania minęło już kilka godzin

stoję na szczycie wielkiego wzgórza
dzieci wbiegają na nie z radości codziennie

wszystko przede mną rozległe
dolina skłuta zapachem kwitnących drzewek

zwężające się ku dali wici rzeczne
starają się ciebie dogonić

wyspa bardziej zamyślona od mieszkańców
opływające ją statki przynoszą wieści

dzbany kapłanów świątyń pękają
ale garncarze wykonają następne

ja nie jestem jeszcze na tyle zdecydowany
wolę zaczekać na poranną mgłę

przez jakiś czas wyobrażać twoją postać
i wmawiać sobie że jest już zbyt późno